நாகர்கோவில் பகுதி முழுவதுமாக  வெடி பொருட்களின் வெடிப்பினால் நிரம்பிக் கிடக்கிறது. திரும்பும் இடமெங்கும் கரும்புகை மேலெழுந்து சண்டையின் வீச்சைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. சுற்றிவர இருந்த படை முகாம்களை அழித்து தரையிறக்கத்தின் வெற்றியை உறுதி செய்ய வேண்டியது அவசியம் அதனால் விடுதலைப் புலிகளின் படையணிகள் மூர்க்கமாக எதிரியோடு சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களோடு மருத்துவ நிலைகளை நிறுவி மருத்துவர்களும் பணியில் இருந்தார்கள். அவ்வாறான ஒரு மருத்துவ நிலையில் தான் இந்த கட்டுரையின் பகிரப்படாத பக்கம் நடந்தது.

உணவுப்பகுதி போராளிகளால்  தரப்பட்டிருந்த உணவுப் பொதியை பிரித்த இராணுவ மருத்துவர் தணிகை அவருக்கு அருகில் இருந்த அந்த பாட்டியிடம் உணவுப் பொதி ஒன்றைக் கொடுத்த படி அருகில் அமர்கிறார்.

”தம்பி என்னப்பு நான் சமைச்சு தாறன் என்றாலும் கேட்கிறியள் இல்ல இப்பிடி எனக்கு நீங்கள் சாப்பாட்ட தாறியள்.? “

அந்தவயதானவளுக்கு அங்கு நடந்து கொண்டிருக்கும் நிலமை புரிந்திருக்கவே இல்லை. அங்கே என்ன நடக்கிறது என்பது அவளுக்குதெரியவே இல்லை. தான் இப்போது வாழ்வது சண்டைக்களம் ஒன்றில் என்ற எண்ணம் அவளுக்கு வரவே இல்லை. வெடிச்சத்தங்களை அந்த தாய் பொருட்டாக எடுக்கவே இல்லை.

பரவாயில்லம்மா உங்க பேரப்பிள்ளைகள் தானே தாறம் சாப்பிடுங்கோ…

என்கிறார் மருத்துவப் போராளி சுடர்மதி.

“என்னப்பன் சொன்னாலும் கேட்கிறியள் இல்லையடா… “ என்று உணவுப் பொதியை வாங்கி கொள்கிறாள் அந்த வயதான தாய்.

அப்போது அவள் அருகில் படுத்து தூங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு வளர்ப்பு நாய் திடீர் என்று உணவு வாசத்தை உணர்ந்து எழுந்து கொள்கிறது.

“அம்மா இவன எப்பிடி கொண்டு வந்தியள்? “

என்று மருத்துவர் கேட்க, அருகில் நின்ற மூத்த போராளியை பார்த்து புன்னகைக்கிறாள் அந்த  வயதான தாய். அந்த பார்வை ஒன்று நடந்ததை உணர்த்தியது.  

“மணியண்ண” என்று அன்பாக போராளிகளால் மட்டுமல்ல மூத்த தளபதிகளாலும் அண்ணா  என்ற முறை சொல்லி  அன்பாக  அழைக்கப்படும் அந்த போராளியை மருத்துவர்கள் திரும்பிப் பார்க்கிறார்கள். அவரோ எதுவும் அறியாதவராக புன்னகைக்கிறார்.

அந்த சண்டைக்களம் எமது தமிழீழ விடுதலைப் போர் வரலாற்றில் மிகவும் முக்கியம் வாய்ந்த சண்டைக்களமாகும். சர்வதேசமே நெற்றியில் கை வைத்து யோசித்த வெற்றி சண்டை அது.  . இன்றும் பல நாட்டு இராணுவ வல்லுனர்களை கேள்விக்குறியாக்கிய அந்தசண்டை தமிழர் சேனையின் பெரும் தரையிறக்கத் தாக்குதலான “குடாரப்புதரை இறக்கம்” ஆகும். அந்த களமுனையின் மருத்துவ நிலை ஒன்றில் தான் இந்தன் சம்பவம் பதிவாகிறது.

சர்வதேசத்திலே ஒரு மரபுவழி இராணுவமாக பரிணாமம் பெற்றிருந்த விடுதலைஅமைப்பு இவ்வாறான  தரை இறக்கத்தை செய்வதென்பது வரலாற்றுப்பதிவுகளில் முதல்தடவையாகும். விடுதலைப்புலிகளின் படையணிகள் ஏற்கனவே 1995 ஆம் ஆண்டு மண்டைதீவுபடை முகாமுக்குள் ஒரு தரையிறக்கத் தாக்குதலை செய்து “வொட்டர்ஜெட் “ வகை படகினைக் கைப்பற்றி சாதித்திருந்தது. ஆனாலும்  “குடாரப்புத் தரையிறக்கம்”  பாரிய  தரையிறக்கமாகக் கொள்ளப்படுகிறது.

கிட்டத்தட்ட யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் தரித்து நின்ற 40000 சிங்களப்படைகளில் 20000 படைகள் சூழ்ந்து நின்ற பிரதேசத்துக்குள்  வெறும்  1500 பேர் கொண்ட தாக்குதல் அணிகள் தரையிறங்குவது என்பது எத்தகைய வீரம் என்பதை அனைவரும் அறிவர். அவ்வாறான ஒரு வீரம் மிக்க தரையிறக்கம் நடைபெற்ற போது அப் பகுதிக்குள் இருந்த சிறிதளவு மக்கள் கடும் சண்டைக்குள் சிக்குண்டனர். அப்படியாக சிக்குண்ட மக்கள் அங்கங்கே போராளிகளால் பாதுகாக்கப்பட்டனர்.

பெரும் இடர்களை புலியணிகள் எதிர்கொண்ட போதிலும் மக்களைக் காக்கவேண்டியது அவசியம் என்பதை உணர்ந்தே அவர்கள் சண்டையிட்டார்கள். யாருக்காக இந்த போராட்டமோ அவர்களை பாதுகாக்க தமக்காக அமைக்கும் பதுங்ககழிகளை மக்கள் பயன்பாட்டுக்காக விட்டு வேறு பதுங்ககழிகளைஉருவாக்கி சண்டையிட்டார்கள் புலியணிகள்.

அவ்வாறு எழுதுமட்டுவாள் பகுதியில் இருந்து பாதுகாக்கப்பட்டு செம்பியன்பற்று புனித பிலிப்புநேரியார் தேவாலயத்தின் அருகில் அமைக்கப் பட்டிருந்த மருத்துவ நிலையத்திலே அந்த வயோதிபத் தாயும் அவருடன் வேறு உறவுகளும் பாதுகாக்கப் பட்டனர்.

“தம்பி இவன் என் செல்லப்பிள்ள… அவன விட்டிட்டு வந்திருந்தால் நான் ரம்ப கஸ்டப்பட்டிருப்பனப்பு. எனக்கு இவன ரம்ப பிடிக்கும் அதனாலதான் நான் கேட்க முதலே பயங்கரசண்டைக்குள்ளும் என்னை இடுப்பளவு தண்ணியுக்கால எப்பிடி தூக்கி அந்த படகில இங்ககொண்டு வந்தாரோ அதைப் போலவே என்ட கண்ணனையும் தூக்கி படகில ஏற்றி கொண்டு வந்தார் இந்த தம்பி”

அந்த சண்டைக்களத்தில் மக்களை பாதுகாப்பது என்பது சாதாரணமானது இல்லை. கிபிர் ரக வானூர்திகள் வானில் இருந்து தாக்குதல் செய்யும் அதே நேரம் தரையில் இருந்து இராணுவமும் மாறி மாறி தாக்குதல் செய்ய அதற்குள் தம்மையும் எமது மக்களையும் பாதுகாப்பாக களமுனையில் இருந்து பின்னோக்கி நகர்த்த வேண்டி இருந்தது. அதை விட அவர்கள் பின்னகர்ந்து வந்த பாதை வெறும் சதுப்பு நிலம் கண்டல் பற்றைகளும் வேர்களும் நிறைஞ்சு கிடக்கும் பாதை. அதற்குள்ளால் தான் மக்களை பாதுகாப்பாக கொண்டுவர வேண்டி இருந்தது. இவ்வாறான கடினமான பாதையினூடாக மக்களை மட்டுமல்லாது அவர்களின் செல்லப் பிராணிகளையும் பாதுகாத்து வந்த மணி அண்ணனை திரும்பிப் பார்க்கிறார்கள் மருத்துவர்கள்.

மருத்துவர் தணிகையும் மருத்துவப் போராளி சுடர்மதியும் ( பின்னொரு  நாள் புலோப்பளையில் அமைந்திருந்த மருத்துவ முகாம் ஒன்றின் மீது எதிரியால் நடத்தப்பட்டஎறிகணைத் தாக்குதலில் கப்டன் சுடர்மதியாக வீரச்சாவு) அமைதியாக இருந்த ஞானசுதன் / மணிஎன்ற அந்த மூத்த போராளியின் மனதில் இருந்த ஈரத்தை புரிந்து கொண்டனர்.

விடுதலைப் போராட்டத்தின் வளர்நிலை காலங்களில் வவுனியாக் காட்டுப் பகுதிகளிலும் மணலாறு காட்டுப் பகுதிகளிலும் எம் போராளிகளின் வழிகாட்டியாக இருந்த கணேசலிங்கம் அவர்கள் 1990 க்கு பின்னான காலப்பகுதில் விடுதலைப் புலியாக அடிப்படைப் பயிற்சிகளை முடித்து “சார்ள்ஸ் அன்டனி சிறப்பு படையணி” க்குள் உள்வாங்கப்படுகிறார். நீண்ட நாட்கள்”சார்ள்ஸ் அன்டனி ” சிறப்புப் படையணியின் நிர்வாக வேலைகளை செய்து வந்த மணி அவர்கள் சமர்க்கள நாயகன் பிரிகேடியர் பால்ராஜின் நம்பிக்கைக்கும் நேசத்துக்கும் உரிய மூத்த போராளி.

வோக்கியில் கதைக்க முடியாத இரகசியங்களை தன்னால்  நேரடியாக சென்று கதைக்க முடியாது போனால்,  அவரது தூதுவனாக மற்ற தளபதிகளிடம் தகவல் காவி செல்லும் நம்பிக்கையும் இரகசியம் காப்பவருமாக வாழ்ந்தது மட்டுமல்லாது  பால்ராஜ் அவர்களின் நெருங்கிய தோழனாகவும் வாழ்ந்தார்.

இவ்வாறு இருந்த போது வடபோர்முனை கட்டளைப் பணியகத்தில் பல மாற்றங்கள் கொண்டுவரப்பட்டன. அதில் முக்கியமானது கட்டளைத் தளபதியாக பிரிகேடியர் தீபன் அவர்கள் நியமிக்கப்பட்டது. அதன் பின் வடபோர்முனை கட்டளைப்பணியக நிர்வாகப் பொறுப்பாளராக மணி நியமிக்கப்படுகிறார்.  வடபோர்முனை களமுனை பற்றிய செறிந்த அறிவு இருந்ததால் அந்தப் பணி அவருக்கு இலகுவானதாக இருந்தது.  நேரடியாக முன்னணிக் காவலரண்களுக்கு சென்று போராளிகளை உற்சாகப்படுத்துவது தொடக்கம் அவர்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றுவது வரை தனது கடமைகளைச் சரியாகச் செய்தார்.

சண்டையும் சண்டைக்கான நிர்வாகத் திறனும் ஒருங்கே கொண்டமைந்த லெப். கேணல் மணி தான் களத்தில் நின்ற அதே வேளை தனது மகனை தேச விடுதலைக்காக மனமுவந்து போராளியாக்குகிறார். தந்தை கடமையில் இருந்த அதே களமுனையில் மகனும் காவல் வேலியாக இருந்ததை ஈழ வரலாறு தன் மீது பதிந்திருந்தது. தமிழீழ தேசத்தில் தந்தையும் மகனும் ஒன்றாகக் களமுனைகளில் நின்ற வரலாறுகள் பல இருந்தாலும் அவற்றில் இதுவும் முதன்மை பெறுவதைத் தவிர்க்க முடியாததாக தேச வரலாறு எழுதப்படுகிறது. ஏனெனில் இருவரும் ஒரே களமுனையில் காவல் வேலியின் மரங்களாக இருந்தார்கள்.

இவ்வாறான ஒரு நம்பிக்கையான போராளியை,  பெரும் வீரனை குடாரப்புதரையிறக்கத்தின் போது மனிதநேயம்மிக்கவனாக காட்டக்கூடிய பல சம்பவங்கள்  நடந்தேறின. மக்களை மட்டுமல்ல அவர்கள் நேசித்த வளர்ப்பு பிராணிகளின் உயிர்களையும் காத்த அவர் அந்த களமுனையில் செய்த பல மனதை வருடும் நிகழ்வுகளை வரலாறு பதிவாக்கியுள்ளது.

புலிகள் பயங்கரவாதிகள் என்று ஊர் முழுக்க தம்பட்டம் அடித்துக் கொண்டிருக்கும் சர்வதேசமும் சிங்களமும் தமிழீழத்தில் வாழும் தமிழ் மக்கள் மட்டுமல்ல உயிரினங்களும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காக தம் உயிரையும் வெறுத்து களத்தில் நின்ற மணி உட்பட்ட அனைத்துப் போராளிகளையும் எந்த வரையறைக்குள் கொண்டு செல்லப் போகிறது. என்பது இங்கே முக்கிய வினாவாக எழுகிறது.

இந்த களமுனை லெப்கேணல் மணியின் மனிதத்துவத்தை காட்ட இன்னும் ஒரு சான்றை விட்டுச்சென்றது.

களமுனையில் திடீர் என்று தோன்றிய கவசவாகனம் (Tank) ஒன்று அன்றைய களமுனையை புலிகளுக்கு பாதகமாக மாற்றும் நிலையில் இருந்தது. அதை  வீழ்த்த வில்லை என்றால் அந்தக் களமுனையின் போக்கு மாறிவிடும். களமுனையின் கட்டளைத் தளபதியான பிரிகேடியர் பால்ராஜ் அவர்களைத் தமிழீழம் இழந்திருக்கும். அவ்வாறான ஒரு நெருக்கடி மிக்க சூழல் உருவாகியிருந்தது. போராளிகள் அனைவரின் மனநிலையும் தமது தளபதியைக் காக்க வேண்டும் என்பதில் திடமாக இருந்தது.

மாற்றுத் திட்டங்கள் செயற்படுத்தப்படுகின்றன. கவச எதிர்ப்பு ஆயுத அணியைச் (RBG Commanders ) சேர்ந்த பெண் போராளி ஒருவர் தனது கவச எதிர்ப்பு ஆயுதத்தால் அந்த கவசவாகனத்தை அடித்து சேதமாக்குகிறார். அவரின் துணிந்த தாக்குதலால் மண் அணையை தாண்டி நுழைய வந்த கவச வாகனம்  மண் அணையைத் தாண்ட முடியாமல் இடை நிற்கிறது. இந்த சம்பவம் அன்று குடாரப்பு தரையிறக்கச் சண்டையின் போக்கையையே மாற்றி விட்டது.

இது நடக்கவில்லை என்றால் சண்டையின் போக்கு மாறிஇருக்கும். ஆனையிறவு எம் கைகளில் வந்திருக்காது. குடாரப்பில் தரை இறங்கிய போராளிகள்அத்தனை பேரையும் இழக்க வேண்டி வந்திருக்கும். ஆனால் அதை முறியடித்து அந்த டாங்கை சிதைத்தெறிந்தாள் ஒரு இளைய பெண் போராளி.

அவள் RBG உந்துகணை செலுத்தியால் அடித்து  சேதமான கவசவாகனத்துள்  ஒரு சிங்கள இராணுவ வீரன் சாவடைந்து கிடந்தான். அந்த வீரனின் உடமைப் பை அவனருகில் கிடந்தது.  அதற்குள்  “புகைப்பட தொகுப்பு “ (Photo Album ) ஒன்றை காண்கிறார் மணி. அதை விரித்து பார்க்கிறார். அவரது கண்கள் பனிக்கின்றன…

“கல்யாணம் செய்து கொஞ்சநாள் தான் இருக்கும். இங்க பாருங்கோ அந்த பிள்ளை சின்னப்பிள்ளை இவங்கள் எங்கட மண்ண ஆக்கிரமிக்க வந்து செத்திட்டாங்கள். அந்த பிள்ளையின் வாழ்க்கை…? “ இவங்களை நம்பி கல்யாணத்தை செய்திட்டு இள வயதிலையே வாழ்க்கையைத் தொலைத்து விட்டதே “ அவர் படத்தைக் காட்டி அருகில் நின்ற போராளிக்கு கூறுகிறார். எங்கள் போராளிகளின் வாழ்வும் இதைப்போலவே தான். எத்தினை ஆயிரம் மாவீரர்கள் இவ்வாறு தான் களமுனைகளில் வீரச்சாவடைந்தார்கள். அவர்களில் பல ஆயிரம் மாவீரர்களின் துணைவிகள் இவ்வாறு தான் வாழ்க்கையைத் தொலைத்து நிற்கிறார்கள். இருந்தும் எதிரி ஒருவனின் துணைவிக்காக மணி அழுகிறார். எங்கள் போராளிகளின் துனைவிகளைப் போலத்தானே இவளும் என்ற எண்ணம் அவருக்கு.

அவர் எதிரியின் மனைவிக்காக அழுதது கவலை தந்தது. எங்கள்போராளிகள் வீரச்சாவடைந்த பொழுதெல்லாம் நாங்கள் அவர்களையும் அவர்களது குடும்பத்தையும் எண்ணி கண் கலங்கி நின்றோம் ஆனால் லெப். கேணல் மணி எதிரிக்காகவும்அவனது குடும்பத்துக்காகவும் அன்று கண்ணீர் சிந்தினார்.

இவ்வாறான ஒரு மனிதத்துவம் மிக்க போராளியை வடபோர்முனைக் களமுனையில் வித்தாக்கிவிடுவோம் என நம்பவில்லை. ஆனால் களமுனையின் முன்னணிக் காவலரண்களை பார்வையிடச் சென்றவர் அன்று வித்தாகிப் போனார். தனது போராளிகளைச் சந்திக்க போன ஞானசுதன் அவர்களின் தோழ்களில் வித்துடலாக வீழ்ந்தார். எதிரியின்  எறிகணைத் தாக்குதலில் 2007.12.06 ஆம் நாள் தான் நேசித்தமண்ணுக்காக விதையாகி போனார் லெப் கேணல் ஞானசுதன்/ மணி என்ற உத்தம வீரன்