அவன் “இளம்புலி” என்று எல்லாராலும் அழைக்கப்பட்டவன். இயக்கத்துக்கு போக முதல் “குழப்படிகாரன்” என்று அன்போடு அனைவராலும் மதிப்பளிக்கப்பட்டவன். கலைராஜ் என்றால் எங்கட பள்ளியில் அவனைத் தெரியாத சின்னவர்கள் கூட கிடையாது. ஏனெனில் அவனின் செயற்பாடுகள் அவ்வாறானவை. எவரையும் அவனின் சீண்டல்கள் விட்டு வைப்பதில்லை. ஆசிரியர்களுக்கு மதிப்பளித்தாலும் எங்களின் விளையாட்டுத் தனம் குழப்படிகாறர் என்ற வட்டத்தைக்குள்ளே தான் எம்மை வைத்திருக்கும். மல்லாவி மத்திய கல்லூரியின் மைதானமும் பள்ளிக்கூடத்தின் வாசலும், சிற்றுண்டிச்சாலையும் அவனைப் பற்றி ஆயிரம் கதைகள் கூறும். குழப்படிகாறன் என்றதும் மற்றவர்களைப் போல் அல்ல, அவன் இருக்கும் இடம் கலகலப்பாகவும் சிரிப்புக்கு பஞ்சம் இல்லாமலும் இருக்கும் நண்பர்களிடையே அவனின் அதிகாரமும் சீண்டலும் குழப்படியாகவே தோன்றும். அதனாலையே அவன் குழப்படிகாறனாகவே தோன்றுவான்.

அன்று ஒரு நாள் மைதானத்தில் நாங்கள் விளையாடி கொண்டிருந்த போது திடீர் என்று அவன் காணாமல் போயிருந்ததாய் தகவல் வந்தது. தேடிய போது எங்கே போனான் என்பது தெரியவில்லை. எனிலும் அவன் விடியலுக்கான பாதையில் பயணித்து விட்டான் என்பதை நண்பர்களாக நாம் புரிந்து கொண்டோம்.

நீண்ட நாட்களை (ஒரு வருடம் இருக்கும் ) காலம் தன்னகத்தே கொண்ட போது மீண்டும் அந்த மைதான வாயிலில் மிடுக்காக வந்து துவிச்சக்கர வண்டியில் இறங்கிய அவனை அடையாளம் காண முடியாதவர்களாக நாங்கள் இருந்தோம். வரி உடையில் வந்திருந்தவனை இனங்கண்டு அணைத்த போது

“மச்சான் என்னடா இப்பிடி மாறி வந்திருக்கிறாய்,… எப்பிடி மச்சி இருக்கிறாய்? எங்க நிக்கிறாய்? என வினவுகிறோம் நாம்.

அவனோ சிறிய புன்னகை ஒன்றை உதிர்த்து விட்டு
“அண்ணையின் வளர்ப்பு ” என்று நிதானமான வார்த்தைகளை பரிசளித்தான்.

நாம் சேர்ந்திருந்த போதெல்லாம் எம்மை மீறி வார்த்தைகளை உதிரும் அந்த குழப்படிகார பெடியன் இப்போது எண்ணி எண்ணி வார்த்தைகளை எமக்காக உதிர்ந்தான். சிலவேளை இரகசியங்கள் வெளியில் போய்விடும் என்று அஞ்சினானோ தெரியாது. அமைதியான கலகலப்பாக இருந்தான். கிட்டத்தட்ட நான்கு நாட்கள் அவனின் நிதானமான வார்த்தைகளோடு நாம் வாழ்ந்தோம்.

அந்த நாட்களில் ஒரு மாலை வேளை வீதி ஒன்றில் பயணித்து கொண்டிருந்த போது. வீதியால் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான் ஒரு போராளி இவனை கண்டு பயந்ததும், அவன் போட்டிருந்த நீள காற்சட்டையை முழங்கால் அளவுக்கு மடித்து விட்டதற்காக இவனிடம் திட்டு வாங்கியதும். என சிறு சிறு விடையங்களில் கூட எம்மை எல்லாம் தன் முன்னே சிறியவர்களாக்கி அவன் உயர்ந்து நின்றான்.

இம்ரான் பாண்டியன் படையணியின் ஒரு மருத்துவ போராளியாக வளர்ந்து படையணி மருத்துவனாக இருந்த அவன் மீது முன்பை விட அதிகமான மதிப்பு வந்தது. அவன் முகாம் சென்ற அந்த நாள் அவனை இறுதியாக சந்தித்த நாளானது. கிட்டத்தட்ட 7 வருடங்கள் கடந்து போன போது நாம் சந்திக்க முடியாத அளவுக்கு அவன் இருந்தான்.

சிறப்பணி போராளிகளுக்கான மருத்துவனாக பல சண்டைகளை செய்தான். இம்ரான் பாண்டியன் படையணியின் மருத்துவனாக இருந்த இளம்புலி கரும்புலியணிக்குள் ஒரு மருத்துவனாக உள்வாங்கப்பட்டான். நீண்ட நாட்கள் ஒன்றாக உண்டு ஒன்றாக வாழ்ந்த ஒவ்வொரு போராளிகளும் வீரச்சாவடைந்த தருணங்களில் எல்லாம் நெஞ்சுறுதி உரமேற தானும் கரும்புலியாக அனுமதி கேட்டுக் காத்திருந்தான்.

இவனின் வீட்டுச் சூழல், தாய் தந்தையின் நிலை என்பன கருத்திலெடுக்கப்பட்டு கரும்புலியாக இணைப்பதில் பிரச்சனை எழுந்தது. ஆனாலும் அவனது விடாப்பிடியான வேண்டுகைகள், நினைத்த காரியத்தை செய்து முடிக்கும் ஆற்றல் என்பன இறுதியில் வெற்றியடைந்தன. அவனும் கறுப்பு வரியுடுத்த கரிய வேங்கையாக பணியேற்றான்.

மீண்டும் நீண்ட நாட்கள் பயிற்சிக்காய் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டவன் மிக முக்கியம் வாய்ந்த சண்டை ஒன்றுக்கான அணித்தேர்வில் மருத்துவனாகவும் இலக்கை உடைக்கும் கரும்புலியாகவும் தெரிவாகி இருந்தான்.

லெப்கேணல் இளங்கோவின் தலமையில் அந்த சிறப்புக் கரும்புலிகள் அணி பெரும் சீற்றத்துக்காய் தயாராகிவிட்ட போது, அனைவரும் பெற்றவர்களை இறுதியாக பார்ப்பதற்கென வீடுகளுக்கு செல்கிறார்கள். அதில் இளம்புலியும் சென்றான்.

தான் நேசிக்கும் சகோதரியான அவளிடமும் செல்கிறான்.( காலச்சூழலால் பெயர் குறிப்பிட முடியவில்லை) மருத்துவப் போராளியும் அவனது மருத்துவக் கற்கையின் ஆசானாக இருந்தவருமாகிய கூடப்பிறக்காத சகோதரி வீட்டுக்கு வருகிறான். வந்தவனை சாப்பிட அழைக்கிறாள் அந்த பெண் மருத்துவப் போராளி.

தம்பி சாப்பிடனடா…”

சமையலறைக்குள் சென்றவன் மூடி இருந்த பாத்திரங்களை ஒவ்வொன்றாக திறந்து பார்த்துவிட்டு சாப்பிட மறுக்கிறான்.

“பசிக்கவில்லை அக்கா நான் பிறகு சாப்பிடுகிறேன்… “

அவனுக்காக ஊற்றிக் கொடுக்கப்பட்ட தேநீரை அருந்துகிறான். பிஸ்கட் ஒன்றையும் எடுத்து சாப்பிட்டுவிட்டு குழந்தையாக இருந்த பெண்மருத்துவப் போராளியின் மகனை தூக்கி வைத்து முத்தமிடுகிறான்.

“நீ எப்படா வளரப்போகிறாய்…?
மாமா இனி எப்படா உன்னை பார்க்கப் போகிறேன்…? “

அவன் இந்த வார்த்தைகளூடாக தனது இறுதி முத்தம் இது என்று கூறாமல் கூறி விட்டு விடைபெறுகிறான். அவளுக்கு அவனில் எந்த மாறுதல்களையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அவன் கூறிய வார்த்தைகளின் உள்ளர்த்தங்களை அவள் இனங்காணவும் தவறிவிட்டாள். அதனால் அவன் இறுதியாக விடைபெற்ற அந்தக் கணத்தை எண்ணி இன்றும் விழி கலங்குகிறாள். அவன் தான் நேசித்த அனைவரிமிருந்தும் விடை பெற்று விட்டான். முகாமைக்கு சென்ற அவர்களின் அணி
நீண்ட பயணத்தை ஆரம்பித்து விட்டார்கள். நேசித்த போராளிகள் அனைவரிடமும் விடைபெற்றார்கள். தானைத் தலைவனிடம் உறுதியளித்து பயணித்தார்கள்.

இதயத்தை நொருக்கி சென்ற அந்த கரும்புலிகளை இந்த தேசம் மறந்துவிட முடியாது. தமிழீழ விடுதலையின் ஆணிவேரை பலமிழக்க வைக்காது பக்க வேர்களாக தாங்கி நின்ற பெரு வேர்கள் அவர்கள். தமிழீழ விடுதலை போராட்டத்தில் இராணுவத்தின் கோட்டைகளில் ஒன்றான அனுராதபுரம் நகரை மட்டுமல்ல சர்வதேசத்தையே உலுக்கி எடுத்த வேங்கைகள். எல்லாளனை வீழ்த்திய துட்டகைமுனுவின் வாரிசுகளை எல்லாளனின் தம்பிகளாக வீழ்த்தி நிமிர்ந்த பெரு வீரத்தை உரைத்தவர்கள். அவர்களில் ஒருவனாக எங்கள் நண்பனும் சென்றிருந்தான்.

கடல், தரை என்று ஈரூடக தாக்குதல் அணிகளை அல்லது தாக்குதல் வலுவைக்கொண்டிருந்த விடுதலைப்புலிகளின் முதன்மை தாக்குதல் வியூகத்தை வான், தரை என்ற ஈரூடக தாக்குதல் வியூகமாக மாற்றி முதன்முதலாக நடைமுறைப்படுத்திய பெரும் வேங்கைகள் இவர்கள்.

இவர்கள் சாவுக்கு அஞ்சவில்லை. எம்மில் ஒருவரால் கூட இந்த சண்டை குழம்பிவிடக்கூடாது என்றே அஞ்சினார்கள். அந்த அச்சம் தாக்குதல் தொடங்கும் வரையே நீடித்தது. ஒவ்வொரு வினாடியும் பெரும் யுகம் போலவே கழிந்தது. அவர்கள் உள்நுழைந்து விட்டார்கள். இராணுவ கண்கள் அவர்களை கண்டு கொள்ளாத அளவிற்கு அவர்களின் தீரம் அன்று உணரப்பட்டது. இலக்கை அடைந்திருந்தார்கள்.

என்ன ஆகும்? சண்டை வெற்றியாகுமா? அல்லது அதன் முன்பே நாம் சாவடைந்துவிடுவோமா? என்ற எந்த பயமும் அவர்களுக்கு இருக்கவில்லை. அவர்கள் இலக்கடைந்தவுடனே வெற்றியை உறுதிப்படுத்தி கொண்டார்கள்.

நீண்ட நாட்கள் விழித்திருந்து இராணுவத்தின் விழிகளுக்கு திரையிட்டு வேவு பார்த்த வேவு அணி தொடக்கம். இறுதியாக வீரச்சாவடைந்த கரியபுலி வரை ஒரு இலக்கிற்காகவே மூச்சை பிடித்து காத்திருந்தார்கள். திட்டமிட்ட சண்டை திட்டமிட்டபடி தொடங்கிய போது “எல்லாளனை” தமிழீழ தேசியத்தலைவர் உலகிற்கு காட்டினார். தலைவனின் தம்பிகள் தங்கள் எல்லாரையும் விட தமிழுக்கு மூப்பானவனை அனைவருக்கும் உணர்த்தினார்கள். இளம்புலியும் அண்ணனுக்கு கொடுத்த வாக்கை நிறைவேற்றினான்.

ஐப்பசித் திங்களின் 22 ஆம் நாள் புலி பாயும், எலியாக தம் தளம் வீழும் என்று நினைக்காத அனுராதபுர விமானப்படைத்தளம் தமது அன்றாட செயல்களில் தீவிரமாக இருந்தது. அப்போது தான் புலி புகுந்தது. களம் எரிந்தது. எல்லாளன் மீண்டும் அனுராதபுரத்தில் பிறந்தெழுந்தான். கொண்டு சென்ற இறுதி ரவையை கூட வீணாக்கவில்லை இலக்கில் பொருத்தி எண்ணி எண்ணி சுட்டுக் கொண்டருந்த அந்த வீரர்களில் ஒவ்வொருவரும் எம் நேசத்துக்குரியவர்கள். தமிழீழ விடுதலை ஒன்றையே நெஞ்சில் சுமந்த பெரும் வீரர்கள்.

சாக போகிறோம் என்று தெரிந்தும், சாவதற்காக பயிற்சி எடுக்கும் போர் வீரர்களை உலகில் எங்கு காணலாம் என்ற கேள்விக்கு விடையானவர்கள்.

“சுற்றிவர நெருப்பு எரியுது அதுக்குள்ள தான் நான் இருக்கிறன் எனக்கு பலமான காயம். எழும்ப முடியவில்லை….

அந்த நிமிடம் கூட பதட்டமடையாத அணித்தலைவனை கொண்ட கரும்புலிகள் அணி சாதித்தது கொஞ்சமல்ல. அதில் இளம்புலியின் சாதனையும் குறைவல்ல.

பலமணி நேரங்கள் 21 கரும்புலிகள் களத்தை அதிரவைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். எண்ணிக்கை குறைந்து கொண்டருக்கிறது. இறுதியாக நின்ற கரும்புலி வீரனும் வெடிக்கும் வரை சண்டை ஓயவில்லை. இந்த நேரத்தில் தான் எந்த இராணுவ படைகளிலும் காணாத தீரத்தை தமிழீழ இராணுவத்தில் சர்வதேசம் கண்டது. தன்னை இலக்கு வைத்து துப்பாக்கி ரவைகள் பாய்ந்து வருவது தெரிந்தும், தன் குருதியால் குளிப்பாட்டி எம் தேசக் கொடியை ஒரு மரத்தின் உச்சியில் பறக்க விடுகிறான் இளம்புலி என்ற புனிதமான வீரன். எதிரியின் சூட்டு வலு முழுவதும் இவனை நோக்கி இருக்க அந்த மரக்கிளையிலையே விதையாகி எம் நெஞ்சங்களை கனக்க வைத்து சென்று விட்டான்.

அன்றைய நாள் மகிழ்வான பொழுதாக தமிழீழத்தில் விடிந்த போது. கரும்புலி மேஜர் இளம்புலி என்ற என் நண்பனை நான் இழந்துவிட்டேன் என்பதை அறியாமலே இருந்தேன்.

இளம்புலி வீரச்சாவாம்.

வீரமணி கூறிய போது அவனின்

” அண்ணையின் வளர்ப்பு “
என்ற வசனம் காதுகளை விட்டு செல்ல முடியாமல் சுழன்று கொண்டே இருந்தது.

சில நாட்கள் கழித்து இளம்புலியின் சகோதரியின் கருவில் சிசு ஒன்று உதித்ததாய் அறிந்த போது அவனே அவளின் கருவில் உதித்ததாய் நம்பினோம். அவனின் உருவை இளம்புலியின் தாயும் தந்தையும் சகோதரிகளும் மீண்டும் காண்பார் என்று மனம் மகிழ்ந்தது. இறுதிச் சண்டையின் இறுதி நாட்களில் அவனின் தங்கை படுகாயமடைந்து உயிர் தப்பியதும், சில வருடங்களில் தந்தை விபத்தொன்றில் உயிர் பிரிந்ததும் மனதை கசிய வைத்த நிகழ்வுகளாயின…

இளம்புலி என்ற உத்தமனின் நினைவுகளை சுமந்து வாழும் தாய்க்கும் சகோதரிகளுக்கும் நிட்சயம் அவன் காற்றோடு கதைகள் சொல்லி கலங்காது வாழ வைப்பான் என்றே நம்பிக்கை கொண்டுள்ளோம். அவன் நினைத்த கனவை தொலைத்தவர்களாய் வாழ்ந்தாலும் அவன் பதித்த பாதங்களின் சுவடுகளை நாம் மறக்கவில்லை. பாதச்சுவடில் பாதம் பதித்தே நடக்கிறோம்…

பகிர்வு : இ.இ. கவிமகன்
நாள் : 13.10.2019
புகைப்படம் : தேசக்காற்று இணையம்