வானம் முழுக்க மழை மேகம்
நிலம் நிறைந்த ஈரம் – ஆனால் 
நாங்கள் நா நனைக்க 
நீரின்றி கிடக்கிறோம்

தேன் குடிக்கும் ஈக்கள் கூட்டம் 
ஊர் முழுக்க மொய்த்து கிடக்க
உயிர் வாழ தீனி கேட்டு – உரிமைக்காய் 
இறைஞ்சி கிடக்கிறோம்

எங்கள் கரங்கள் தேய்ந்து 
என்புகள் பாழடைந்து 
தேகமே புண்ணாக்கப்பட்டு – சாவுக்காய் 
தேம்பிக் கிடக்கிறோம்

எங்கள் வீட்டு கூரைகளில் 
ஊடுருவும் நட்சத்திரங்கள் கூட
வெளிப்பற்று இருட்டுக்குள் – ஒளிக்காய்
துடிப்பற்று கிடக்கின்றோம்

எங்கள் இதயங்கள் 
இரும்புகளால் இணைக்கப்பட்டு 
மின் மெழுகால் முலாம் – பூசி 
நிமிர்ந்த ரோபோக்களல்ல

உங்களால் திருகப்படும் 
திசைகளில் ஆட நாமெல்லாம் 
சுருள்கள் நிறைந்த – உங்க 
சிறுமி விளையாட்டு பொம்மைகளல்ல

வெடித்த கொப்பளங்கள் 
வடிக்கும் சீள்கள் குடித்து 
ஏப்பமிடும் உங்கள் சுரண்டல் -பசிக்கு
இத்தாலிய பிக்‌ஷாக்களல்ல

உங்களைத் தான் கேட்கிறோம் 
நாங்கள் நடந்த பாதைகளில் 
புற்களை வளர்த்து சிரிக்கும் – உங்கள் 
கொடூரங்களை விட்டுவிடுங்கள்

லெனின் கண்ட கனவின் 
உடைசல்களையாவது எங்கள் 
வலிகள் மாற்றும் – புது 
மருந்தாக மாற்றுங்கள்

வாழ விடுங்கள் எங்கள் 
உடலை உண்டு விட்டு 
கருகிய கரை என – உங்கள் 
வீட்டு தங்க குப்பை கூடையில் வீசாதீர்

உயிருள்ள, உரிமையுள்ள, 
உணர்வுள்ள மானிடர் நாம் 
எம்முடல் நரம்புகளால் – நன்று 
கட்டப்பட்ட இரத்த கூடு.

நெடிய வளர்ந்த மரங்களின் 
வேர்களிடையே நாங்கள் பதுங்க 
ஆசை கொள்ளவில்லை – உமைபோல்
நாமும் துளிர்க்க விரும்புகிறோம்

படர்ந்து பரந்து சூரிய ஒளியை
எம்மிடமிருந்து பறித்து எம்மை 
முடக்கி விடாது முயல விடுங்கள் – நாம்
முளைவிட்டு நிமிர்கிறோம்

எங்கள் மீது பூசப்பட்ட முதலாளித்துவ
சேற்றை கழுவ விடுங்கள் 
நாங்கள் நாங்களாகவே – நிமிர்ந்து 
மனிதர்களாக வாழ்கிறோம்

இன்னும் ஒரு மே வரும் உம்மிடம்

உரிமை கேட்கும் நாள் பிறக்கும் 
அமைதியாய் ஓர் நாள் விடுப்பு – அனுமதி 
தந்து சம்பளத்தை புடுங்கி கொள்வீர்.

மறுநாள் எம்மில் ஊறும் – தேன் 
குடிக்க காத்திருபீர் 
நாமும் ஊற்றெடுக்கும் வியர்வையை 
துகிலுரித்து குருதி சிந்தி கிடப்போம்

நீங்கள் மலர்ந்து காய்த்து பழமாகி 
விதையாகி மீண்டும் முளைத்து…. 
எங்கள் ஈரத்தை உறிஞ்சி – உச்சமாய்
நெடிந்துயர்ந்து செல்வீர்கள்.

நாங்கள் எங்கள் வியர்வையை 
பரிசாக்கி காய்ந்த கரங்களின் 
புண்களுக்கு மருந்தாக எங்கள் 
மண்ணை பற்றி கொள்வோம்…